Κόρνερ: Άμυνα ζώνης ή Ατομικό μαρκάρισμα;

Κόρνερ: Άμυνα ζώνης ή Ατομικό μαρκάρισμα;

Τα τελευταία χρόνια έχουμε παρατηρήσει πολλές ομάδες να αμύνονται στις εκτελέσεις κόρνερ με έναν ιδιαίτερα «παράξενο» τρόπο, με μια μορφή ζώνης. Οι εκτελέσεις κόρνερ αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για γκολ και μάλιστα αποτελούν (μαζί με τις εκτελέσεις φάουλ) τον κύριο τρόπο σκοραρίσματος για ορισμένες ομάδες.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ 4-3-3

Το 4-3-3 (μαζί με το 4-2-3-1) τείνει να γίνει ένα από τα πιο αποτελεσματικά και λειτουργικά συστήματα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Η ειδοποιός διαφορά από τα 4-5-1 και 4-2-3-1 είναι η έλλειψη δύο εξτρέμ (wingers). Στην ουσία το 4-3-3 αποτέλεσε μία διαφοροποίηση του 4-2-4 της Βραζιλίας του 1962 σε μία προσπάθεια να δοθεί έμφαση στην μεσαία γραμμή με την παρουσία 3 κεντρικών χαφ.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ 4-3-3 1. Το σύστημα 4-3-3 δίνει αρκετές λύσεις στην οποιαδήποτε αμυντική συμπεριφορά του αντιπάλου. 2. Δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης του παιχνιδιού (πλάτος και ελεύθεροι χώροι) 3.Διασπά την πολυπρόσωπη άμυνα και την αμυντική ισορροπία παίζοντας από τα πλάγια

Το προπονητικό μοντέλο Coerver Μερος 1

BALL MASTERY - Ασκήσεις όπου κάθε παίκτης εργάζεται μόνος του με μια μπάλα.  Επαναλήψεις με τα δύο πόδια.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Η μεταβατική περίοδος στο ποδόσφαιρο είναι εξίσου σημαντική με τις άλλες και πρέπει ο ποδοσφαιριστής να εκτελεί στο έπακρο τις εντολές του προπονητή. Αρκεί να μάθει κανείς ότι ένας μήνας απραξίας φτάνει για να χάσει ο ποδοσφαιριστής ότι απέκτησε όλη την χρονιά με πολύ κόπο στην προπόνηση, για να καταλάβει το πόσο σημαντική είναι η προπόνηση στην Μεταβατική περίοδο. Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ δύσκολα κερδίζεται και εύκολα χάνεται.

ΛΑΘΟΣ ΤΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ.

Μια ανάλυση της αμυντικής του ακραίου  αμυντικού κορυφαίας ευρωπαϊκής ομάδας.

Εξοργισμένος ο μικρός φίλαθλος της ομάδας δεν μπόρεσε να μην εκφράσει την αγανάκτηση του..!!!!

Το Γαλακτικό Οξύ δεν είναι εχθρός αλλά καύσιμο

Οποίος γυμνάζεται σήμερα έχει ακούσει για το Γαλακτικό Οξύ και τις επιδράσεις του στους μύες και τον οργανισμό. Παράγεται μέσα στους μυς και τους κάνει να καίνε. Αυτή η διαδικασία είναι που φέρνει κόπωση και συχνά προκαλεί την παραίτηση από την προσπάθεια. Οι προπονητές συχνά συμβουλεύουν τους αθλητές να προπονούνται κάτω από το «Γαλακτικό κατώφλι», το οποίο είναι το σημείο έντασης της άσκησης όπου αρχίζει η παραγωγή και συσσώρευση Γαλακτικού οξέως στους μυς. Πολλοί αθλητές επίσης κάνουν και εργομετρικές εξετάσεις για να βρουν το ακριβές σημείο του προσωπικού τους Γαλακτικού κατωφλίου»,

Όλα τα παραπάνω έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται έντονα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα πολλοί επιστήμονες έχουν αρχίσει να καταλήγουν πως είναι εντελώς λάθος. Οι νέες θεωρίες λένε πως το Γαλακτικό Οξύ είναι καύσιμο και όχι απόβλητο. Οι μυς το παράγουν ηθελημένα γα να το χρησιμοποιήσουν σαν καύσιμο. Ο λόγος που οι καλά προπονημένοι αθλητές μπορούν να αθλούνται τόσο έντονα και τόσο πολύ είναι επειδή οι μυς τους έχουν προσαρμοστεί να απορροφούν και να χρησιμοποιούν ποιο αποδοτικά το Γαλακτικό Οξύ.

Η θεωρία για το «κακό» Γαλακτικό Οξύ κρατάει εδώ και πάνω από 100 χρόνια κυρίως γιατί φαινόταν να έχει λογική, όμως από πουθενά δεν αποδεικνυόταν ότι πρόκειται για απόβλητο. Τώρα πια θεωρείται σαν κλασικό λάθος στην ιστορία της επιστήμης. Το καθοριστικό πείραμα για αυτή τη θεωρία είχε κάνει στις αρχές του 20ου αιώνα ο ΝομπελίσταςOtto Meyerhof που είχε κόψει στη μέση ένα βάτραχο και είχε βάλει το μισό του σώμα με τα πόδια μέσα σε μια κανάτα με νερό. Φυσικά δεν υπήρχε κυκλοφορία αίματος και οι μυς δεν οξυγονόντουσαν. Ο Myerhoff έδωσε ηλεκτρικά ερεθίσματα στους μυς των ποδιών του βατράχου για να τους ενεργοποιήσει και πραγματικά τα κατάφερε και οι μυς άρχισαν να συσπώνται. Μετά από λίγο όμως σταμάτησαν. Τότε εξέτασε τους μυς και βρήκε πως είχαν γεμίσει με Γαλακτικό Οξύ. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως η απουσία οξυγόνου προκαλεί την έκκριση γαλακτικού οξέως και αυτό οδηγεί στον μυϊκό κάματο. Έτσι στους αθλητές συνιστούνταν να προπονούνται κυρίως αερόβια γιατί με την αναερόβια προπόνηση , η συσσώρευση γαλακτικού οξέως στους μυς θα τους προκαλούσε κόπωση και θα τους ανάγκαζε να σταματήσουν.

Ο άνθρωπος που επιχείρησε να ανατρέψει αυτή τη θεωρία ήταν ο Dr. George A. Brooks. Επειδή υπήρξε και αυτός αθλητής ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την υπόθεση του Γαλακτικού Οξέως. Καθοριστικής σημασίας πείραμα ήταν όταν έδωσε σε ποντίκια ραδιοενεργό Γαλακτικό Οξύ και είδε πως το έκαιγαν πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο. Θα έπρεπε να υπάρχει λόγος για την ύπαρξη γαλακτικού οξέως στους μυς, θα έπρεπε να είναι καύσιμο. Η εργασία του δημοσιεύτηκε στο τέλος της δεκαετίας του 70 όμως δεν βρήκε ανταπόκριση και φυσικά αμφισβητήθηκε έντονα από το κατεστημένο της εποχής. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν αυτός συνέχιζε τα πειράματα και τι μελέτες του και συνέχεια επιβεβαίωνε τη θεωρία του.

Τώρα πια και άλλοι επιστήμονες και ερευνητές έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνουν αυτό που αυτός χρόνια πριν είχε βρει. Ένας από αυτούς είναι και ο L. Bruce Gladden. Έτσι η προσέγγιση των φυσιολόγων πάνω στο θέμα έχει αρχίσει να αλλάζει. Όσο για την ιδέα πως το Γαλακτικό Οξύ προκαλεί την κούραση ο Dr.Gladden λέει πως ποτέ δεν έβγαζε νόημα. Το Γαλακτικό Οξύ έχει φύγει από τους μυς μετά από μία ώρα από το τέλος της άσκησης αλλά η κούραση μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και 1-3 ημέρες μετά. Ο ακριβής χρόνος ποικίλει και οι ακριβείς μηχανισμοί για αυτή τη διαδικασία δεν έχουν εντοπιστεί.

Αυτό που προκύπτει πάντως είναι πως τα μυϊκά κύτταρα μετατρέπουν τη γλυκόζη ή το γλυκογόνο σε Γαλακτικό Οξύ το οποίο χρησιμοποιείται σαν καύσιμο από τα μιτοχόνδρια τα οποία είναι και τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας του κυττάρου. Τα μιτοχόνδρια έχουν επίσης και μια ειδική πρωτεΐνη για τη μεταφορά των ουσιών σε αυτά. Η επίδραση της έντονη προπόνηση είναι πως μπορεί ακόμα και να διπλασιάσει τη μάζα των μιτοχονδρίων. Παρόλο που οι προπονητές πίστευαν στη θεωρία του γαλακτικού κατωφλίου τελικά προπονούσαν τους αθλητές τους πολύ πιο ψηλά από αυτό για να τους κάνουν ανθεκτικότερους στο φαινόμενο της κόπωσης. Στην πραγματικότητα όμως ουσιαστικά προκαλούσαν της αύξηση της μάζας των μιτοχονδρίων και την βελτίωση τους σαν παραγωγείς ενέργειας. Ίσως απλώς οι προπονητές να είχαν καταλάβει καλύτερα κάτι που οι επιστήμονες δεν μπορούσαν! Με την επιμονή στη γαλακτική προπόνηση τα μιτοχόνδρια αναπτύσσονται και αποκτούν την ικανότητας να καίνε περισσότερο Γαλακτικό Οξύ. Όσο για το φορμάρισμα πριν από ένα σημαντικό αγώνα που συχνά γίνεται με πολύ μικρές σε διάρκεια αλλά υψηλές εντάσεις αυτό είναι ακόμα πιο ευεργετικό αφού αυτή η επιπλέον επιβάρυνση αυξάνει τη μάζα των μιτοχονδρίων ακόμα περισσότερο.

Όσο για τους περισσότερους επιστήμονες? Αυτοί έχουν μείνει στις θεωρίες του 1920. Μήπως όμως τελικά δεν χρειαζόμαστε περισσότερο οξυγόνο στην αναερόβια προπόνηση και απλώς πρέπει να μάθουμε στον οργανισμό μας να χρησιμοποιεί σαν καύσιμο το Γαλακτικό Οξύ?

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ BARCA!!!!!!!!!!!!!! ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΑΝΑΛYΟΥΝ ΤΟ ΦΕΝΟΜΕΝΩ BARCELONA!!!!!!!!!!!!!!!!!!http://www.youtube.com/watch?v=StO8TDWlDVg

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ !!!!!!

Παρατηρήσεις επάνω στην

μεθοδολογία του Horst Wein.

Το σημαντικότερο στοιχείο για την μελλοντική επιτυχία είναι να προετοιμάζεις τα παιδιά όχι απλώς να γίνονται καλοί παίκτες αλλά να είναι καλύτεροι από τους άλλους.

Οι περισσότεροι προπονητές υποδομών προσπαθούν να διδάξουν στα παιδιά να παίζουν ένα «παιχνίδι ενηλίκων».

Δεν μπορείς να βάλεις μικρά παιδιά σε μεγάλους χώρους όπου έχουν περιορισμένες επαφές, και δεν μπορούν να κλοτσήσουν την μπάλα αρκετά μακριά έτσι ώστε να φτάνουν και τους συμπαίκτες τους σε μεγάλη απόσταση.  Οι μέθοδοι του Horst Wein είναι χτισμένοι γύρω από τα παιδιά και έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την μάθηση με φυσικό τρόπο.  Συγκεκριμένα,  χρησιμοποιεί πολλές βελτιωμένες τεχνικές.

Στο μοντέλο ανάπτυξης του Horst Wein η δυσκολία και η πολυπλοκότητα των απλοποιημένων παιχνιδιών μικρών διαστάσεων αυξάνονται αναλόγως με την σωματική και νοητική εξέλιξή τους καθώς αυτά μεγαλώνουν.

Όπως γνωρίζουμε τα παιδιά δεν έχουν την ικανότητα να είναι συγκεντρωμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά αυτό αντιμετωπίζεται σε μεγάλο βαθμό μέσω αυτών των παιχνιδιών ανταγωνισμού.

Επομένως θα πρέπει να παρέχουμε στα παιδιά ποικιλία ( κάτι καινούργιο κάθε 15 λεπτά ) και να συνδυάζουμε τον ανταγωνισμό και τα πολύπλευρα παιχνίδια μέσα στην προπόνηση έτσι ώστε παράλληλα να βελτιώνεται και ο συντονισμός.

Το μοντέλο του Horst Wein διαφέρει από τις άλλες μεθόδους για το λόγο του ότι ο προπονητής και οι παίκτες έχουν διαφορετικούς ρόλους.

Τεχνικές Εκμάθησης

Μεθοδολογία Horst Wein	Άλλες περισσότερο παραδοσιακές προπονητικές μεθοδολογίες
Γενικότερη προσέγγιση.  Ανάπτυξη συντονισμού, ηγετικής ικανότητας, και γνώση τακτικής σε συνδυασμό με την σωστή τεχνική.	Μεγαλύτερη έμφαση σε ένα μόνο στοιχείο ( π.χ. τεχνική ).
Λογική πρόοδος της ανάπτυξης, βασιζόμενη στις νοητικές και σωματικές ικανότητες των παικτών.	Επιταχυνόμενη ανάπτυξη με το παιχνίδι 11 εναντίον 11.
Πολλές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης.  Αλλαγή δραστηριοτήτων κάθε 15 λεπτά.	Προπονήσεις βασισμένες μόνο σε ένα θέμα (π.χ. εβδομάδα 1 - πάσα, εβδομάδα 2 - ντριμπλάρισμα ).
Γέφυρες μεταξύ της εκμάθησης ενός θέματος και της σωστής εφαρμογής του.  Η προπόνηση και ο συναγωνισμός θεωρούνται σαν μια μονάδα.	Η προπόνηση και ο συναγωνισμός συχνά δεν συνδέονται.
Εστίαση στο πως μια ικανότητα μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα: Πότε, που, και γιατί.	Εστίαση στο πώς θα εκτελεστεί μία συγκεκριμένη ικανότητα

Ρόλος του προπονητή

Μεθοδολογία Horst Wein	Άλλες περισσότερο παραδοσιακές προπονητικές μεθοδολογίες
Οι παίκτες έχουν κεντρικό ρόλο στο περιβάλλον της εκμάθησης.	Οι παίκτες κοιτάνε τον προπονητή για το τι θα κάνουν και πότε θα το κάνουν, ο οποίος είναι κεντρική φιγούρα.
Με τη χρήση ερωτήσεων παρακινούνται οι παίχτες.  Έτσι καθοδηγούνται να ανακαλύψουν μόνοι τους τον καλύτερο δρόμο.	Οι παίκτες κατευθύνονται,  και τους παρέχονται άμεσες λύσεις για τη διόρθωση των λαθών.
Γίνεται ανάθεση ρόλων και ευθυνών στους παίκτες έτσι ώστε να αναπτύσσουν την ηγετική ικανότητα.	Οι παίκτες λειτουργούν ως παθητικοί παρατηρητές.  Δίνονται οδηγίες σε αυτούς να ακολουθούν συγκεκριμένες δράσεις.
Κατανόηση του γεγονότος ότι πάνω απ’ όλα είναι παιδιά και ο προπονητής επιτρέπει σε αυτά να κάνουν κάποια διαλείμματα και να επιστρέφουν ανανεωμένα.	Απαίτηση από τον προπονητή τα παιδιά να παραμένουν προσηλωμένα και αφοσιωμένα στην προπόνηση ακόμα και όταν είναι ξεκάθαρο ότι αυτά έχουν κουραστεί ή έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους.

Ρόλος των παιχτών.

Μεθοδολογία Horst Wein	Άλλες περισσότερο παραδοσιακές προπονητικές μεθοδολογίες
Όλοι οι παίκτες έχουν κεντρικό ρόλο στην διαδικασία της εκμάθησης.  Ο κάθε παίκτης λαμβάνει, επεξεργάζεται και δίνει πληροφορίες στον προπονητή και στους συμπαίκτες του.	Παθητική συμμετοχή. Λήψη πληροφοριών και ακολουθία εντολών.
Οι παίχτες προκαλούνται να σκέφτονται τα διάφορα προβλήματα και να βρίσκουν λύσεις.	Οι προπονητές παρέχουν όλες τις απαντήσεις.
Οι παίχτες ενθαρρύνονται να παίρνουν πρωτοβουλίες και να επιδεικνύουν ηγετικές τάσεις.	Οι παίχτες απλώς ακολουθούν και υπακούουν τον προπονητή.

Συχνά αναρωτιόμαστε ποιες να είναι οι σωστές τεχνικές διδασκαλίας.

Όμως πόσες φορές έχουμε διευθύνει μια ολόκληρη προπόνηση «διευκολύνοντας» παρά «διδάσκοντας»?  Έχουμε δημιουργήσει ποτέ καταστάσεις όπου οι παίχτες να μπορούν να λύνουν τα δικά τους προβλήματα σκεπτόμενοι ποιος να είναι ο καλύτερος δρόμος προς την επιτυχία, χρησιμοποιώντας διαφορετικές λύσεις έως ότου ανακαλυφθεί η σωστή προσέγγιση?  Έχουμε δώσει ποτέ στους παίκτες την υπευθυνότητα και τις πρωτοβουλίες έτσι ώστε να αποκτούν ηγετικές ικανότητες?  Έχουμε καθίσει ποτέ λίγο πιο πίσω στο περιθώριο αφήνοντας τους παίχτες λίγο πιο ελεύθερους?

Αυτές τις τεχνικές δεν τις έχω δει να εφαρμόζονται με συνέπεια σε ένα μοντέλο ανάπτυξης μεταξύ των ηλικιών 7 - 15 ετών.  Όμως έπειτα από προσωπική παρατήρηση των αντιδράσεων ενός δεκάχρονου παιδιού,  επιβεβαιώνεται ότι δουλεύουν.

Οι παίχτες οδηγούνται σε μια σειρά δραστηριοτήτων η οποία έρχεται μέσα από παιχνίδια 3 εναντίον 3, που σταδιακά ανάγονται σε 7 εναντίον 7.

Το πιο εντυπωσιακό για εμένα είναι να βλέπω τους παίχτες μου κατά τη διάρκεια του 7 εναντίον 7, να εφαρμόζουν τα πράγματα που έχουν μάθει προηγουμένως στα παιχνίδια με μικρότερες διαστάσεις.

Χτίζουν τις επιθέσεις από την άμυνα, μέσω του κέντρου, διατηρώντας την κατοχή της μπάλας, έχοντας επικοινωνία μεταξύ τους και δημιουργώντας χώρο με τις κινήσεις τους.

Αποτελεί ευχαρίστηση για μένα να παρατηρώ τους παίκτες μου να έχουν αυτοπεποίθηση και προπαντός να ευχαριστιούνται το παιχνίδι.  Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε λίγο πιο πίσω, και να αφήσουμε τους παίκτες μας να παίξουν και να τους παροτρύνουμε να χρησιμοποιήσουν την φυσική τους νοητική ικανότητα και ενθουσιασμό έτσι ώστε να ανακαλύψουν από μόνοι τους τον καλύτερο τρόπο για να παίξουν.

Εν κατακλείδι η άποψη του Horst Wein είναι ότι τα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών δεν πρέπει να παίζουν το ανταγωνιστικό 11 εναντίον 11 σε γήπεδο κανονικών διαστάσεων.